boşverdim gittim.: 2026

Watchmen kulakları.

1985'lerde Amerika'da süper kahramanların toplum içinde yerleri fazlaca sorgulanmıştı. Maskeli kahramanların kendi yüzleri ile yüzleşmek zorunda kalma durumları bla bla. Bundan uzunca seneler önce, henüz öğrencilik dönemlerimdeyken süper kahramanların genellikle dünyayı kurtaran, adaleti sağlayan ve her daim olumlu taraflarda duran figürler olarak görürdüm. Dürüst olmak gerekirse bu işlerin bu kadar basit olmadığını görmek uzun sürmedi. Alan Moore ve Dave Gibbons imzalı Watchmen, kahramanlık fikrine çok daha farklı yönden bakmıştı. Kahramanlarımız fevkalade şekilde yorgun, kırgın, hatta bazen korkutucu. Mesela, Rorschach, Dr. Manhattan ve Ozymandias gibi tiplemeler kötülük, güç ve adalet kavramlarını çok sorgulatıyor. Böyle bir güce sahip olsaydık dünyayı gerçekten kurtarabilir miydik? Muhtemel bir şey de bize ne bu tiplemelerin çekişmelerinden?

Dr. Manhattan'ın insanlığa kayıtsızlığı beni alıp götürürdü, Rorschach'ın katı adaletine girmek bile istemiyorum. Ozymandias'ın kötülük kurguları hepsi kostümün bir parçasıydı fakat maskenin de dışına çıkan bir çok olgusu vardı. Aslında, V for Vendetta ve Knight Returns gibi çizgilerde de kahramanların çelişkili kusurları bolca miktar mevcuttu. VfV demişken tekrar okuma isteği geldi. Güç kimdeyse o güçlüydü. Ve her defasında Watchmen'im kesinlikle bu çizgi evreninde bu döngülerin neden bu kadar kolay anlatılmaması gerektiğini bana sorgulattı. Dur bir dk, uyarıldım!? Watchmen tarafından uyarılmakta tam olarak Alan Moore'un balon şişirip bilinçli şekilde patlatmasına benzetilir ya neyse. Bunu tartışmaya açık bir mesele olarak görüyorum ancak yine de benim okuma serüvenimde fazlaca yardımcı olmuştu.

Her halükarda Watchmen rafımda en çok yıpranmış ancak en çok da kıymet verdiğim çizgilerden biri olarak duruyor yerli yerinde.

Geliniz, dalgaların üzerinde şarkı dinleyelim.

Augustana - Boston

Sen benim hiç tanışamadığım en kıymetli insanımsın.

1881'de ileride koca bir ülkenin kaderine dokunacak bir zihnin dünyaya geleceğini kim bilebilirdi? Bu zihnin bir gün Anadolu'nun dört bir yanına yayılacağını, bir milletin küllerinden yeniden doğuşuna öncülük edeceğini tahmin etmek gayet zor bir iş. Ne kitaplar ne de başka bilgiler. Bana onu en güzel anlatan sevgili dedemdi. 1923 doğumlu bu Cumhuriyet insanının ağzından dinlemiştim Mustafa Kemal Paşa'yı. Dedemin Mustafa Kemal Paşa derken sesinden çıkan o heybetli gür sesi kulağımdan hiç gitmedi. Zat-ı muhteremleri, tarihin satranç tahtasındaki bütün hesapları altüst etmiş, sayısızca cephelerde ve savaşlarda bulunarak, bir milletin geleceğini başkalarının kaleminden alıp Türk milletine teslim etmişti.

Asker oldu, komutan oldu, öğretmen oldu, bir de koskoca milletin babası oldu. Bir insanın ömrü sona erebiliyor elbet ancak, her yeni neslin kendi çağında o büyük fikre yeniden hayat vermesiyle mümkün. Dönüp baktığımda üzüldüğüm tek bir nokta var, onu anlamak hiç de zor değildi aslında. Cephelerden kütüphanelere uzanmak, bilimin tozunu yutmak, sanatın kapısını aralamak ve ardında bıraktığı kitapların sayfaları arasında biraz kaybolmak yeterliydi.

Sevgi, özlem ve minnetle paşam.

Yükleniyor...

Sen benim şarkılarımsın

0:00 / 0:00

The Satelliters'in garage musikisindeyiz.

Bu güzel Almanya çıkışlı grup, 1960'ların garage rock ruhunu günümüze taşıyor. Grubun 5. albümü olan Hashish, garage ruhuna sadık kalmayı tercih eden bir çalışma. Psychedelic dokularla süslenmiş şarkılar bulanık gitar tonlarıyla buluştuğunda ortaya musiki ruhu çıkıyor. Fuzz gitarlar, farfisa orglar! Delireceğim!‌

Bir şans verin.

The Satelliters - Go Away

The Satelliters - Wham Bam Thank You Mam

Hel: Helheim'ın hükümdar kraliçesi.

Hel

Bir gün ölüler diyarına yolunuz düşseydi orada sizi karşılayan kişinin Hel olduğunu öğrenseniz ne yapardınız? Bir bedeninin yarısı canlı, diğer yarısı ölü olabilir miydi? Eğer Kuzey topraklarında yaşıyorsanız bu normal bir şey. Helheim'ın o mistik, kabus dolu sisli görüntüsünde, insanlar sizden korktuğu için mi yalnız kalırdınız, yoksa yalnız bırakıldığınız için mi korkutucu olurdunuz?‌

Angrboda ile Loki'nin en sessiz ancak fazlaca ürkütücü çocuğu olan Hel'deyiz. Yalnız bırakılmak? Evet. Hel'in mitolojik evreni de diğer kardeşleri Fenrir ve Jörmungandr gibi Asgard tanrı ve tanrıçaların korkuları ile şekilleniyor. Önceki postlarımda da belirttiğim gibi Odin, bu üç çocuğun gelecekte büyük felaketlere neden olacağını düşündüğünden Hel'i yaşayanların diyararından uzaklaştırarak Niflheim'a gönderiyor. Göndermek? Bir nevi sürgün etmek. Sürgün etmek? Odin tarafından bir armağan olabilir mi? Fazlaca! Bu konuda postun final kısmında bahsedeceğim.

Asgard tanrıları, Hel'i Niflheim'a gönderdikten sonra o'na kendi adını taşıyan Helheim dıyarını verdi. Niflheim'ın alt katmanlarında bulunan, ölüler diyarı! Helheim'a ulaşmak isteyenlerin önünde aşması gereken Gjöll adında bir nehir bulunur. Nehrin üzerinde uzanan altın köprü olan Gjallarbrú, Móðguðr isimli bir kadın tarafından korunuyor. Ancak burası bir çok kişinin düşündüğü gibi bir cehennem değildi. Burada çok güzel bir detay var ki, ölen herkes bugünkü popüler kültürde Kahramanlar salonu olarak bilinen Valhalla'ya gitmiyordu. Sadece yaşlılıktan ve hastalıktan ölenler Helheim'a giderdi, ayrıca savaş meydanında ölmeyenlerin dinlenme yeri oldu. Gylfaginning anlatısında Helheim'da bulunan Gnipahellir mağarasının önünde zincirlenmiş Garmr (bir kurt) bulunur ve Ragnarök sırasında serbest kalacaktır. Ölüler diyarının girişinde ise Helgrind adı verilen büyük bir kapıdan söz ediliyor. Yüksek duvarlarla çevrili kapı, yaşayanların dünyası ile Hel'in hüküm sürdüğü topraklar arasındaki sınırı oluşturuyor. Snorri Sturluson'un Nesir Edda eserinde Hel'in yaşadığı salon olarak Éljúðnir vardır. Üstelik içerideki eşyaların isimleri de oldukça ilginç. Hel'in tabağının adı açlık, bıçağının adı kıtlık, yatağının adı ise hastalık diye betimlenmiş.

Burada şöyle bir detay var. İskandinav mitolojisinde çoğu hükümdar tahtını ele geçirmek için savaştı durdu. Hel öyle değildi, kendisine verilen sürgünü bir krallığa dönüştürdü. Kardeşler arasında en sessizi olmasına rağmen en güçlüsü olarak kabul edildi. Çünkü Jörmungandr hırçınlaşıp denizleri karıştırdı, Fenrir zincirleri kırmak için uğraştı. Ancak Hel oturduğu yerden ölüleri yönetti. Herkes Hel'den korkuyor, çünkü bir gün herkesin yolu ona doğru çıkıyor. En cesur savaşçı da, en zengin kral da, en bilge ozan da, kısacası hepsi.

Yukarıda bahsettiğim gibi, sürgün etmek bir armağan olabilir miydi? Elbette! Görünüşünün yarısı mavi-siyah, diğer yarısı insan teni renginde olan Hel, Ragnarök vakti geldiğinde malumunuz ölüler ordusu ile Asgard'a doğru yürüyecek. Kocaman bir ölüler ordusunu yöneterek!

Annem Angrboda'nın kaderi, babam Loki'nin öfkesiyle büyüdüm.
Ragnarök'ün ateşleri gökyüzünü sardığında,
Kardeşlerimden Fenrir avına çıkacak, Jörmungandr yükselecek.
Ben de düşmüş ölülerle birlikte yürüyeceğim,
Ordularım, benim izimden gelecek.
____________

Sözlük:

Helheim: Tanrıça Hel'in hükmündeki diyar.

Niflheim: Dünya'da Antarktika, gezegenlerden Üranüs. Buz ve sis diyarı.

Gnipahellir: Hel'in kapısını koruyan mağara.

Garmr: Hel'in kapısını koruyan kurt.

Éljúðnir: Hel'in salonu.

Myrkur - Tor i Helheim

The Rolling Stones - Who you callin' crazy.

Rolling Stones amcalarım, Kasım ayında genişletilmiş (deluxe) tarzında çıkaracakları Foreign Tongues, Loose Lips adlı albümlerinden ilk single olarak Who you callin' crazy'i yayınlamışlar bile. Şarkının girişindeki blues gitar seslerinin içine bir de caz tınısı dahil etmişler. (Fenrir aşkına!) Dürüst olmak gerekirse saksafon ile müthiş karışmış.

Albüm içeriği yeni bir Stones mu yoksa Jagger tarzı mı olur onu bilemem de, benim her ikisi de hoşuma gidecek. Albüm kapakları da çok hoşuma gitti, sanırım Brezilya'ya merhaba demişler. Üst üste 4-5 defa dinleyiniz, çok seveceksiniz.

Batwoman #2 | Avcı durumunda

İlk sayıyı bitirdiğimde Greg amcanın yine aile travmalarını önümüze koyacağını anlamıştım velhasıl kelam ikinci sayının bu kadar hızlı açılmasını beklemiyordum. İlk sayfalardan itibaren frene basmak yerine gaza yüklenilmiş gibi. Patlamalar, çatılar, motosikletler ve kader fikrine fazla takılı kalınmış. Kim lan bu tarikat üyeleri derken (Despina, Mr. Goes, Master Slay ve Monks of the Stone) Kate Kane ablamız kendisini hiç sakin olmayan bir Yunanistan gecesinin içinde buluyor.

Batwoman #1'de fazlaca geride kalmışlıklar ve yaralar işlenmişti. Ancak bu sayıda o yaraların üstüne yürüyen Kate mahallenin deli kızına bürünmüş. Vardı böyle bir deli kız bizim mahallemizde, küçükken grunge tabanlı o sevdiğim kaykayımı benden sürekli aşırmak isterdi, ara ara aşırırdı da. Peşindeki grubun onu takip ettiğini bildiğini ve hatta bazı anlarda onları bilerek yönlendirdiğini görmek Kate'in en güzel taktiği, çatıdaki patlama sahnesi zaten bunun en net örneği. Aslında bu sayıda ilk sayılar olmasına rağmen sıradışı bir olay var ki, Batwoman av yerine avcı konumunda.

Monks of the Stone üyeleriyle yapılan konuşmalar beni çizgi roman travmasına sokacaktı. Sürekli kaderden, yazgıdan ve seçilmiş olmaktan bahsediyorlar. Eğer herhangi bir ortamda yazgıdan, kaderden bahsediliyorsa oradan uzaklaşın arkadaşlar. Kate'in karşısına çıkan karakterlerin söyledikleri aşağı yukarı aynı yere çıkıyor. Senin seçeneğin yoktu, sen bunun için doğdun, sen bize aitsin falan bla bla vs vs. O anda bir an Kate olmak istedim. Greg amca bu kısmı kurgulayamamış, olmamış.

Aslında bütün sayı bunun üzerine kurulmuş gibi. Kader, özgür iradelik zımbırtıları vs. Bir insan, geçmişi tarafından mı belirlenir yoksa kendi yolunu mu çizer? Güzel bir soru. Bizim çılgın Greg bunları çok derin felsefe seviyesinde işlemiyor elbet ancak yeterince ilgi çekici şekilde kurgulamış, bu konuda hak verelim. Despina (O bildiğiniz Despina Vandi olmasını isterdim) tiplemesi beklediğimden çok ilginç çıktı, ilk sayıda gölgede kalmıştı, Mr. Goes ile olan konuşmaları sırasında güç savaşını görmeye başlıyoruz. Despinacığın dişi üyeleri Daughters of Lilith ve Master Slay'in önderliğindeki Monks of the Stone üyeleri, Kate ablamızın peşine düşmüş ancak onu öldürmek istemiyorlar, canlı ele geçirmek istiyorlar ki işin ilginç kısmı da burada başlıyor.

Tasarım konusunda da çok havalı bir sayı, gece sahnelerinde kullanılan tonlar Batwoman'ın gerçek tonları. Motosiklet kovalamacaları ve çatı dövüşleri de şık bir şekilde kurgulanmış, bazı sekanslarda diyalog olmasa bile ne olup bittiği rahatlıkla anlaşılabiliyor. Bence Jake bölümü harikaydı, Kate ablamın babası işin merkezine girdiğinde heyecanlı sekanslar oluşuyor. Gotham'da maskeli suçluları dövmek onun için çoğu zaman daha kolaydı, asıl zorlandığı konu ailesi oluyor. İlk sayı bir giriş gibiydi, ikinci sayı ise artık serinin nereye gitmek istediğini göstermeye başlamış durumda. Artık sayılar bundan sonra daha akıcı ve sürükleyici gideceği belli oluyor. Ancak kurgu kısmına ek olarak çok çok ufak şunu söylemem gerek ki Despina ve diğer karakterlere biraz daha yer verilebilirdi. Bu halde çok fazla gizemli kalıyorlar, belki de sonraki sayılarda gizemleri çözülür. Şimdilik Greg amca beni üçüncü sayıya taşımayı başardı diyebilirim. Yine harika bir iş çıkartmış Greg!

Senin sahnede o marjinal dönüşünü yerler. Patty ile biraz Whooaa'layalım.

Patty Gurdy - Run (Live)

3075'ten gönderdim gittim.

Çok düşündüm şööyle hoş bir retorik şekilde giriş yapmayı ancak 3075 olacağı için imkansız. Ben yine de deneyeyim, size bırakayım. Bu postu hazırlarken krono-antenler biraz huysuzlandı ancak varmak istedikleri yerlere ulaştılar. Çağınızda çoğu insan yönünü kaybetmiş durumda, lümpenlik yapan tipler ilk sırada ve ben bunu görebiliyorum. Belki ilerleyen günlerde vampirlerle tost yemelerinizi de görebilirim HAHA! Sahiden bunun olasılığı var mı? E şurada canavarlar takım elbise giymeye başladıysa bu elbette olası dersek sürrealist takılmış olabiliriz, ancak yine de demek istiyorum.

Sürekli akan ışıkların içinde yüzüp duruyorsunuz. Siz buna ilerleme gözü olarak baktınız, gerçek şuydu ki bu bir tür zihinsel sisti. İnsan beyni uyarıldığında düşünmek yerine sadece tepki yetilerini gösterdi. Alpakalar güzeldir, neşeli yaratıklardır, ancak Alpaka gibi müthiş bir canlı olmayı tercih etmediler. Ve bu çağda da Mona Lisa var, ancak v15 sürümleri falan. Daha önce gördüğümüz Mona Lisa ablamızın duvarda stabil şekilde kalarak sizlere derin derin bakmasını izlemiştik.

Atlas'ın omuzlarında Dünya'yı taşırken bir anlığına nefes almak isteyen bir kahraman belirdi mi gözlerinize? Yakında gelecektir. Yeni rock'n roll gruplar çıktı, bu gençler fazla dejenere ancak şahaneler. Paganlık devam ediyor, Grönland yemyeşil piknik alanlarıyla dolu bir yer oldu. Dünya haritanızda ki güney tamamen kırmızıya büründü. Zamanında müzik dünyasına yön veren o eski MTV günlerini şekillendiren isimlerin yerinde şu anda bambaşka varlıklar dolaşıyor.

Burada iken, refleks çağının başladığı tuhaf bir döngünün içindeydim, Odin'in bilgelik kuyusundan içtiğim Valhalla içkileri sırasında karşımda biri belirdi, anlayabilmem anlık olmamıştı. The man who sold the world'ü beraber söyleyelim mi diye teklifte bulunan Kurt Cobain'i görene kadar ben içkinin içinde sizi izliyordum. Şarkı bittiğinde bu harikaydı dostum deyip yavaş yavaş gitti. 3075'ten gönderdim 3075'ten.

Galiba derin bir şey söylüyor, yok lan Alpaka dedi HAHA!
Yarın iş var iş, ben de yavaş yavaş gidiyorum, ça çav!

Draconian Trilogy uzak diyarlardan sunar.

''Lepaca Draconis nox tarados!''

Şimdilik sadece şöyle;

Hieronymus Bosch'un zihin sanatı.

Hieronymus Bosch - Dünyevi Zevkler Bahçesi

Dünya'nın kocaman bir akıl hastanesinin andırdığını düşünün. Ya da insanın kendi yarattığı şahsına münhasır canavarın karşısında çaresiz kaldığını. Ve şimdi bir de ressam düşünün ki beş yüz sene küsur önce çizdiği yaratıklar, bugünün insanına tanıdık gelebilen türden olsun. Orta çağ tuhaflıklarıyla dolu bir tablo ile merhabalaşmak? Bosch'un yaratıkları müzelerde kaldı ancak onların temsil ettiği insanlık halen daha aramızda dolaşıyor. Dikkat canavar çıkabilir zımbırtısı!

Şimdi tüm bunları bir de resim halinde düşünün. Ağaçların içinden yaratıklar çıkıyor falan, insanlar ne yaptığını bilmeden tuhaf işlere bulaşıyor, kuş kılıklı varlıklar da nereden çıktı yahu? derken insancıkları mideye bir güzel indiriyor. İşin güzel tarafı tüm bu curcunaları yaşamak için başka bir gezegene gitmemize de gerek yok. İnsanlığın bütün tuhaflıklarını tek bir yerde toplayacağımız fevkalade bir manzara değil mi?

Hieronymus Bosch'un Dünyevi Zevkler Bahçesi böyle bir manzara ikram ediyor bizlere. Rengarenk curcunaların göründüğü, biraz daha oyalanınca işin renginin değiştiğini, bir köşede dünyadan habersiz eğlenen insanların ve diğer kısımda aklın sınırlarını zorlayan yaratıkların, biraz ileride de kendi arzularıyla başını belaya sokan insancıkların olduğu kocaman bir gerçeklik. Simülasyon da diyebiliriz aslında ehe. Günümüz standartına çok yakın olan bu manzara insanlığın aslında nefes aldığı ancak yaşamadığını tek bir çizimle kafamıza kaka kaka gösteriyor.

Kolay değil, o dönemlerde fırçasını eline alıp insanlığın karanlığına koca bir geçit açmış Hieronymus. Ortaya şahane bir bahçe çıkarmış ki aradan seneler, asırlar geçmesine rağmen bizim bahçe sakinleri halen daha aynı. Yalnız haklarını vermek lazım, canavarlar takım elbise giymeyi öğrenmişler. Bahçeye dalın dalmasına da meyveleri ellemeyiniz.

Cultus Ferox'un dediklerine kulak verelim.

''Cehennemin tohumunu eken sefilce gömülür. Yoksul insanların haklı öfkesi onlara hayır getirmez''

Cultus Ferox - Blinder Sänger

Daniel Bruson - Artwork

Gözlerinizi açtığınızda ilk gördüğünüz şeyin ne olduğunu bilmiyorsunuz, bilmiyoruz. Ancak inceden mecaz vals dersek baş aşağı duran bir düzenin karmaşası olduğunu anlamak gayette net olur. Brezilyalı The Biggs'in Breech Delivery şarkısına (fazlaca porn punk) eşlik eden bu görseller tam olarak böyle bir yerden radarımıza giriyor. Uzunca senelerdir takip ettiğim Brezilya'lı Daniel Bruson'un çizimleri The Biggs'in Breech Delivery şarkısına eşlik etmişti. Üstadın tasarladıkları çizgi roman parçalarına, kırmızıdan çalan düşlere ve hatta birbirine dolanmış düşüncelerin arasında çarpık bir dünyanın kapısını aralamıştı. Aslında burada doğmak biraz direnmek, direnmekse de bütün bu tuhaflığa rağmen dünyayı sevmeye devam etmek değil de nedir?

2017'de, Brezilya yapımı Angeli The Killer animasyon dizisinin Psikedelik An bölümünde yer alan o özgün çalışma, Breech Delivery şarkısını serbest biçimli ve çılgın bir görsel anlatının içine yerleştirdi. Coala Filmes tarafından hazırlanan bu kısa animasyonun Brezilya topraklarında kendine ait kült bir tasarım olacağını kimse bilmiyordu. Düzenin çizgilerini fazlaca bozup zihnin duvarlarına marjinal bir görsel zevk bırakan bu fevkalade artwork şeysine gözle görülür şekilde saygı bırakıyorum.

Daha niceleri var; https://danielbruson.com/work

Mr. Hurley & Die Pulveraffen - Blau wie das Meer

Blackmoor epikliği.

Isı kontrolü ya da armonik besleyicilerden beslendiğimiz şu günlerde yağmurlu soğuk günlerin dalgalarında kulaç açmaya başladık. Tatil sonrası ofisteki biriken her şey dağınık ancak sarkastik bir fanzin sayfası gibi gelmişti, ancak her tatilde bolca miktar biriken mailleri bitirdiğimde gökkuşağının güzel renklerini görebilmek daha güzel geldi.

Neyse ki Blackmoor diye bir şey var. Daha önce duydunuz mu? Bir haftadır içine girip çıkıyorum. Great Svenny ile birkaç maceraya bulaştım, Blue Rider olan Bill'i bir kaç kez uzaktan gördüm ancak Wizard of the Woods'a hiç bulaşmadım. Sonra Blackmoor Lordu olan Fant'ın topraklarından ilerleyip Mello'ya denk gelene kadar işlerin iyice karıştığını gördüm. Troll Bridge yakınlarında Mello'nun küçük Hobbit evine uğrayıp biraz soluklandım, tüm bu süreç içerisinde Fant karşıma ortaçağ şövalyelerini çıkartmadı. Gerçi çıkartsaydı da bir şey olmayacaktı, hayatı boyunca orklarla mücadele eden Great Svenny'i çağırabilirdim.

Dave Arneson, oyun masasının kenarında oturup kurallardan biraz daha fazlasını düşünen adamlardan biriydi. Yüzüklerin Efendisi'ni eleştiren Gary Gygax'in tam aksine o bu seriden fazlaca beslendi. Onun katkılarından bazıları henüz ortada yazılmış bir kural yokken bile arkadaşlarıyla oturduğu oyun masalarında ortaya çıktı. Dave amcam Blackmoor'un masalarında oyunu yönetirken, ekstra olarak bir oyun daha neye dönüşebilir? diye sürekli kurcaladı. Revize etme kültürü! Seviyorum böyle zihinli insanları. Sonra o küçük masa, 1970'lerden itibaren gelişen mistik bir role playing kültürü haline geldi. Bu mistik dünyanın daha tuhaf kısımlarında Tsathogghua'ya da rastlamak mümkün tabii. Misal biraz zihin epikliği yaptım. Mello'nun Hobbit evinde soluklanırken, buzların altında yaşayan Tsathogghua hiç beklenmedik bir anda bahçeye çıkageldi. Elimdeki kozu kullanıp ona dans eden ışıkları gösterdim ve onu oradan defettim. Umarım uyuduğu yerde mutludur, Dave Arneson'a ithafen diyelim.

Metallica - No Leaf Clover

Uzaylı Dünya'lıları izler mi?

Galaksiler arası kahve molası verip vermemeleri hakkında o derin düşüncelerim bugünkü Kadıköy/Irish pub'da zihnimi bolca miktar işledi. Kimin? Uzaylıların. Arkadaşlarla uzun vakittir gitmiyorduk güzelim Irish'e. Haydi dedik çıkıp Kadıköy'ün havasını alalım, azıcık kendimizi genç hissedelim. Bizler üniversite arkadaşları olup halen daha görüşen beş-altı kişiyiz, fakat bugün biri yoktu. Kendisi gibi sevimli bir tasarım atölyesi olan arkadaşımın, D&D'yi uzaylılara bağlayacağı konusunda hiç bir fikrim yoktu. Gaugin gibi bir dahi değiliz, üzgünüm. Ancak hakkını vermem lazım oraya gelene kadar D&D'de Giff ve Neogi'den bahsettiği için güzel bağladı. Sıkıyorsa bağlamasın, zihnim tepesinde ahah. Sıradan bir müphem davranış değil bu arada, fazlaca gerçekci.

Derken, zaten benden bir kaç şey çıkacaklarını bildikleri için pür dikkat bana odaklandılar. Haydi Alpirik start ver, başlayalım zımbırtısı. Sıraladım, galaksiler arası kahve molası verirler mi? Ya da kahve yerine elektrik akımı mı içiyorlar? Dünya'yı incelerken hangi şarkıları mırıldanıyor olabilirler? Uyuyorlarsa rüyalarında galaksiler arası yolculuk ediyorlar mı? vs vs. Daha çok var tabii de, hangi birini yazacağımla ilgilenmiyorum. Onların gözlerinde bizler sanırım tuhaf yaratıklar olabiliriz. Sürekli bir şeyleri tekrarlıyoruz.

Neyse ofiste son bir kaç günüm. Ağustos'ta tatile çıkıyore. Ancak bir yerlere gidesim yok, kralım ve kraliçemin yanına gidip, bol bol temiz hava alıp, havuzun başında spor yapıp bir güzel terleyip ardından havuza atlayıp serinleyip, çıplak ayakla bahçede dolaşıp meyve ağaçların yanına gidip onlara bir güzel temas edip, sonra kraliçe tanrıça annemin 'Aaaalpim yemek hazır, haydi oğlum' seslenmesini duyup, sonra kral majesteleri babamın haydi bi tavla daha atalım, sonra da Metamorphosis alpha kurcalayalım heyecanlarını duyup, akşamları bahçede mangal votka, carlsberg, şarap, rakı eşliğinde kral ve kraliçemle keyif yaparak Have you ever seen the rain şarkısını dinleyip, fazlaca yeğenlerimi kandırıp, kardeşim ve gelin hanıma mandalinaların kaç gözü var, hipopotamların kalbinin içi ne renk gibi sorular sorup, gizlice tarçına sokulup onu kilolu göbüşünden avuçlayıp bir güzel sinirlendirip tıslamasını sağlayarak bu sezonu tamamlamak istiyorum. Daha çok var inanın.

Hazırım hazır.

Konuşamayacağım İsmail!

Grup Vitamin - İsmail (3 Some) Fazlacaturka

Bir kap su bırakınız.

Sıcaklarla aranız nasıl gençler? Önerdiğim o armonik besleyiciler işinize yarıyor mu bilmek istedim ehe. Bir kaç blogda gördüm ve ben de müsaadenizle hatırlatmak istiyorum. Evlerinizin, apartmanlarınızın, çalıştığınız iş yerlerinizin önlerine lütfen bir kap su bırakınız, mama da veriniz.

Bu akşam Dragon dergisinin 95. sayısını tekrar okuyup kendime verdiğim ödülleri hatırlamak istedim. Dragon makaleleri serilerinin tekrar canlandırılmalarında en temel ilke olan o güzelim sayısı. JRR Tolkien amcamın D&D ve Ad&D oyunları üzerindeki etkisi müthiş. Bu dergiyi babamdan nasıl aşırabilmişim onu da anlamakta güçlük çekiyorum, ki kolay olmamıştı. Tolkien'ın Dungeons&Dragons'ın yaratılışı ve daha sonraki gelişimi üzerindeki etki sorusu, Gary Gygax'ın düzenli olarak geri döndüğü bir konu, bunu defalarca okumuştum. 95. sayfasının en önemli özelliği aslında Yüzüklerin Efendisi serilerinin çıkması.

Dungeon&Dragons kurgulayıcısı Gygax, The Hobbit'i çok sevdiğini söylerken, Yüzüklerin Efendisini yavaş ilerleyen, büyüsü beklediği kadar etkileyici olmayan ve hatta finali tatmin etmeyen bir roman olarak değerlendiriyor. Tolkien amcamın buna kesinlikle katılmayacağını bugün hepimiz biliyoruz.

Salondaki masam çok dağınık, üzerinde iki üç gündür Metamorphosis Alpha, onun yanında Tsathogghua'nın diğer bölümleri öylece duruyor. Bir toplantıya hazırlandığım için yarım kalmıştı. Şu anda bile bana bakıyorlar, ancak kıyamayacağım onlara daha fazla. Bu postu yayınladıktan sonra yanlarına usulca dalacağım.

Bu arada, İdilcik, popartmuseum adında, ileride dev bir görsel frekans olacak olan hoş bir blog başlattı. Blog içerik olarak kısa kısa postlar, görsel sanatlar üzerine sanatsal bir takım materyaller içerecek. Hepiniz davetlisiniz, katkıda bulunmak isterseniz de buyurunuz.

Klibin sonundaki sürpriz gala vibe'a geliyor.

Cinderella - Somebody Save Me

Sürrealizm gibi parçalanan zihin ve bilinçaltının estetikliğini tadalım mı?

Son günlerde sürrealist fikirler kuşağı ekseninde dönüp duruyorum. Öyleyse, zihinlerin bedene sığmadığı anlarda sürrealizmle burada merhabalaşabilirim. Liminal frekans tadında merdivenleri kurdum içlerine, düşünceleri tırmandırdım yukarıya doğru. O anlarda insanın kendini taşıdığını düşünürseniz yanılırsınız çünkü sizi taşıyan bilinçaltıdır gençler. Küçük hareketler büyüyen olgularla parçalanmıyor muydu? Fevkalade şekilde! Ve her parça kendini merkez sanmıyor muydu? Olası. İç sesler çoğaldıkça da o sessizlik rock'n roll şarkılarındaki gibi gürültülü hale gelebilir haliyle. Etki tepki meselesi. Ya da Maruv'un klibinin içindeki popo sallama sanatı gibi davetkar olabilir. Ben bu kısmı daha önce bir rüyamda yaşamıştım, gerçek boyut muydu bilemem.

O gün yerçekimi sadece ona uygulanıyordu gibi ve geri kalan her şey bir fikirdi. Dizlerinin altına bırakılmış sandalyeler, henüz oturulmamış anıların iskeletleriydi. Küçük adamlar merdivenleri sırtlayıp geldiğinde, kimse yukarı çıkmak istemedi mesela, çünkü yukarı dediğimiz şey onun omzu olmadı, sadece hatırlamadığı bir anısında duruyordu. Bir adam memelere ulaştığında, oranın aslında bir kapı olduğunu fark etti, dank etti kafası ve kapıyı açınca içeriden kendisi çıktı, merdivenden aşağıya indi.

Dürüst olacağım. Kendi içinde bölünen bir zihin düşündüğümde ve dışarıdan baktığımda onu modern bir sanat eseri gibi görebiliyorum ve her düşüncenin bir ip gibi insanı çekiştirdiği de gözüme kusursuz görünebiliyor. Bir düşünce geride kalmışlıklara, diğerinde olasılıklara, diğerinde hiç yaşanmamış anlara ve diğerlerinde gel git gibi ilerleyebilir. Bu noktada kontrol ettiğin erojen sekanslarına da erişebilirsin. Yani kendini söktüğünü düşündüğün her an belki de fark etmeden kendini inşa ediyorsundur, farkında değilsindir. Böyle şarkı mı vardı lan?

İnsan libidal üretime başladığında da kendini görebilir, bunu seviştiğim İtalyan hanımefendilere sorabiliriz. Bilinçaltı tek bir gerçeklik olmuyorsa ve üst üste binmiş ihtimallerden oluşan bir sürreal yapıysa e bu durum estetik kuram meselesine de dönüşebiliyorsa tamamen sürreal yapı değildir de nedir zaten?

Algıları bozan bir merkez olarak çoğu kez hislerim ortaya çıktı, bu konuda tecrübeliyim. Gözlerimle gördüğüm tüm figürler de öyle, algıyı bolca miktar bozarlar ve fazlaca gerçekliğin sınırlarını kaydıran bir etki yaratırlar. Fakat onları tanımlayan şeyin doğrudan fiziksel bir çekicilikten daha çok bakışın üzerinde bıraktığı erotik kuram olduğuna inanıyorum, belki biraz abartmış olabilirim, fiziksel çekicilikte fevkalade önemlidir tabii. Algıların parçalanmış hallerini düşünsenize? Bu estetikte olan tüm algılar seni sabit tutmadığı gibi düşünceni sürekli hareket halinde tutan, görüntülerin netleşmediği katmanların içine davet edebilir. Özellikle kendinizi mutsuz hissettiğinizde bu gayette işe yarayabilir, bir miktar alınız, deneyiniz. İşe yarayabilir. Maruv'u dinleyiniz de, anlayacaksınızdır.

Görseller Olha Stepanian'ın harika artwork çalışmalarından.

Bu arada memeler candır evet.

MARUV - Siren Song

Her şey değişir Guns N' Roses asla değişmez!

Henüz 1,5-2 yaşlarındayken kulağıma dinletilen Guns N' Roses'ı doğal olarak hatırlayamıyorum. Ancak 1993'lerin sonlarına gelirken, MTV'de onları dinlemeye başladıktan sonra gerçekten bu elemanlara nasıl kapıldığımı şık bir şekilde hatırlıyorum. Genç adam, 7 yaşındaki çocukluk ruhu ile Axl'ın sahnedeki asi tavırlar eşliğinde söylediği şarkıları süslü hale getirmesinden memnundu. Hatta gitar seslerinin Slash'in silindir şapkasından döküldüğünü hayal ederdi. O senelerde tüm Dünya'yı kasıp kavuran bu abilerimizin hayranı olmuştum ve daha fazlasını aramaya başlamıştım. İşte o zaman evrenin bana sürekli hazineler sunarak beni bir Guns N' Roses hayranına dönüştürüp komplo kurmuş olduğunu farketmemiştim. Bu hazinelerden biri de 1992'de, bugünden tam 34 sene önce MTV backstage/Tokyo 92 kayıtlarıydı.

görsel kaynağı: bbc.co.uk

Bu beni daha geniş bir Guns N' Roses dünyasıyla tanıştırdı. Doğal olarak ilk takıldığım kısım Appetite for Destruction olmuştu. Ben doğduktan 1 sene sonra çıkan bu albümün halen daha sert ve canlı durması bana çok ilginç gelir. Ardından Use Your Illusion, eski röportajlar, konser görüntüleri derken sadece şarkılarını dinlemediğimi farketmiştim. Bu adamlar günümüzün Midgard'ında birer devlerdi! Eski backstage görüntüleri ve özellikle 2016 yapımı ''Dünyanın en tehlikeli grubu: Guns N' Roses'' belgeseli ile MTV prodüktörleri coşuyordu, coşturuyordu. Bu belgeseli izlediğim de grubun dağınık ancak marjinal bir serserilik hissinide anlayabilmiştim.

Eğer şu güne kadar herhangi bir Guns N' Roses belgeseli izlemediyseniz bir göz atabilirsiniz. 2016'daki belgeselleri her zaman en sevdiğim belgesel olarak kalacak ve bu adamlara olan ilgimin uyanışında önemli bir rol oynayacak.

Dalın gari; The Most Dangerous Band in the World: The Story of Guns N' Roses (2016)

The White Stripes'ın ham isyanı.

Yumruğunu masaya vuran garage rock'lardan merhaba. The White Stripes'ın elindeki gitarla tek riff ile bir çağ açtığı öyküyü biliyor musunuz? Bizim deli oğlan Jack'in az ancak öz yaklaşımı ile gitarı fazlaca süslediği tavrı marjinal koku gibi geliyor burnuma.

Yalnız bu elemanlar şarkıyı sadece dinletmekle kalmayıp, hissettiriyorlar. Ayak parmaklarınızın, içindeki ayakkabılardan çıkıp özgürlüklerine kavuştuğunu hayal etmek çok da zor olmasa gerek, özellikle şu yaz sıcaklarında. Ham bir isyanın nane ferağlığı tadında ham kontrolü olabilir mi? Zira bu tavır garajlardan yükselen Alternatif rock dalgasının en marjinal yüzlerinden biri haline geldi. Daha kaotik ve punk kırıntıları taşıyan Billy Talent'ın uzaktan bize göz kırptığı bu dönemlerde Seven Nation Army bir çağ açmıştı. Ekşınlıyoruz öyleyse.

Ve tabii ki bass diye hatırlanan o ikonik coverlı riff'in içinde yüzmeye davetlisiniz, buyurunuz.

The White Stripes - Seven Nation Army

İnsan bedeni Yoga ile nasıl sanata dönüşür?

''Dear Adison, somewhere between movement and ofc silence, your work found a place in my imagination. Thank ya so much!''

Squat opening

Binlerce yıldır milyonlarca insanın yürüdüğü ve insan bedeninin en eski yol arkadaşı olduğu o yolda ben de yürüyorum bir kaç gündür. O kadar basit değil, Yüzyıllardır sanatın tuvali oldu insan bedeli. Heykeller ona kusursuz oranlar aradı, ressamlar ışığı tenin üzerine düşürdü, Liminal frekans'ta bahsettiğim Boudoir kültürü estetiği zarafetin diliyle yeniden yorumladı. Aynı beden bu sefer Yoga matının üzerine çıktığında bambaşka bir yol sundu insanlara. Sanırım Boudoir ve Yoga bana birbirine yabancı iki dünya gibi gelmiyor. İkisi de bedenle konuşuyor ancak biri fısıltısını dışarıya bırakırken diğeri onu içeriye doğru yankılıyor. Demek istediğim Boudoir, bedenin görülmesini estetikleştiriyor, Yoga bedenin hissedilmesini. Aynı omurga, kalçalar, omuzlar, fakat bambaşka bir anlam. Yoga'yı ilk kez duymuyorum, ilk kez etkileniyorum.

Yogi Squat Opening bana yeni bir hareketten çok, insan bedeninin bana eski bir hatırasını anımsattı. Sanki binlerce sene önce toprağa çömelmiş ilk insanın silueti modern zamanın içinde yeniden nefes alıyordu. Bunun için zihninizi o kadar da zorlamanıza bile gerek yok.

Deep squat stretches

Mesela Deep squat stretches bana bedenin açılmasından çok zamanın esnemesini hissettirdi. Bakış açısı önemli bakış açısı. Zaman esner mi? diye soru sorabilirsiniz zihninize bu çok normal. Ancak bu kesinlikle doğru, dürüst olmak gerekirse ben zamanı esnetebildim. Deep squat insanın kendi içine açılan görünmez bir kapıyı aralaması gibi geldi. Heykeller taşta dengeyi aradı yüzyıllarca, yoga bu nefesin içinde oldu. Nereden baksanız ikisinin arasında kurulmuş bir köprü gibi.

Son birkaç gündür Youtube amcanın görünmez algoritmaları beni Los Angeles'ın en sempatik insanı Adison Briana'nın videolarına çekti ve ben bu durumdan çok etkilendim. Dürüst olmak gerekirse fazlaca cezbedici evet. İlk başta dikkatimi çeken şey bedenin estetik anlatımıydı. Çizgiler, denge, duruşlar birer liminalite olgularının içinde yüzerken kendimi bolca mitolojik bir varlık gibi hissettim. Çünkü zihnim oradan oraya gitti, durdu, geri geldi, tekrar başka bir şeye başladı. Neiiy Alpirik yoga mı yapıyorsun? HAHA durun bir dk! Yoga yapmıyorum, yogayı zihnimde yaşıyorum. Ancak yapabildiğim bir kaç pozisyonu yapmadım değil hani.

Seated leg stretches

Ve benim özellikle yapmak istediğim Seated leg stretches pozisyonu.

Yaptım yapmasına da sanki adelelerimden bir yerlerim attı gibi geldi, bir kaç dakika sonra alışmaya başladı. Spor yaptığım halde nefes almakta zorlandım. Kat ettiğim en uzun mesafe gibi gelmişti ilk anda, sonrasında anladım ki kendi bedenime doğru attığım bir kaç santimetreye ulaşmışım.

İlk bakışta bazı yoga pozları size çağdaş dansı hatırlatabilir, hatta buna Boudoir fotoğrafçılığının dengeli kompozisyonlarını da dahil edebiliriz. Bunun nedeni ise insan gözünün simetriye, akışkan çizgilere ve dengeye hayran olması, e fizikte Adison'un fiziği gibi fantastik ise bu tamamen zihin orgazm'ı dediğimiz olgu içine girebilir. Yoga, zihini liminal, boşluk, daireler ve o estetik açılar.

İnsanlar bazı yerlerde haritalar göremiyor, bu konuda anlaşabiliriz. Ancak zihnim bazı patikaları haritalarda görünür kılabiliyor. Üretilen bir içerik, kilometrelerce uzaktaki başka bir insanın zihninde bambaşka kapılar açabiliyor. Sanırım bu liminalite tınılarda en çok hoşuma giden durum bu. Adison'un videolarını izledikten sonra böyle bir post hazırlamak istedim, Youtube videolarını ve görsellerini blogumda paylaşarak oluşturacağım bu post için e-mail adresine sevimli bir mail gönderip izin istedim ve Adison Hanım'dan harika bir geri dönüş aldım. Şehrin gürültüsünden, bitmek bilmeyen o bildirim seslerinden ve zihnimin yorulan koridorlarından beni uzaklaştıran Sevgili Adison Briana'ya saygı kuşağı startını vermek istedim bu gece ve de gerçekleştirdim.

Adison ile Yoga yapmak isteyenler şuraya gitsin bence; Adison Briana | Youtube.com

Ayrıca Yoga eğitim stüdyo şeysi için; floorplayofficial.com

Los Angeles votkasısın diye editliyorum, sen anla.
Chris Stapleton - Tennessee Whiskey

Retro dergilerin estetik hali.

Önceki postlarımda retro dergilerden bahsetmiştim. O posttan sonra meselenin yalnızca içerikten ibaret olmadığını, yüzeyin ve dokunma ihtiyaç estetiğinin insanın gözünde nasıl belirdiğini ve davranışlarına nasıl yansıdığını anlamak oldu. Nasıl ki bir asansörde herkesin Yoga pozisyonunda olduğunu düşünemiyorsak PDF'lerde elbette koklanmaz ve bu bir iddia değil. Bu sadece ofis arkadaşlarıma yaptığım PDF'yi koklamalısın goygoyu. Belki siz PDF'yi koklayabilirsiniz ehe.

Vakit buldukça eski kapaklara bakıyorum. Cosmopolitan kapağındaki kadın bir şeyler anlatmıyor, anlatmak zorunda da değil. Bakışı bir cümle de kurmuyor ancak seni o cümlenin içine yerleştirebiliyor. Minimal nesne ve maksimal etki dediğimiz şey fazlaca görülüyor.

La Vie Parisienne'de gerçeklik sanki askıya alınmış gibi. Oradaki nesnesel kavramlar dünyaya ait olmadığı gibi dünya onlara ait olabiliyor. Perspektif'in insan hayatında bu kadar önemli olduğunu görebilirsiniz. Hafif eğilmiş ve beden dili bilinçli şekilde anlatılmış. Zaten La Vie Parisienne bunu çok iyi beceriyor.

Ve tabii ki Moulin Rouge afişi. Borges'in labirentinde kalemini kaybeden bir kütüphaneciyi zihnimde çok basit tasarlayabilirim ancak Moulin Rouge kısmı biraz farklı. Tek bir odak yok, gözün nereye bakacağını seçemiyorsun. Estetiğin burada sadeleşmediğini ve tamamen çoğaldığını bariz şekilde görebilirsiniz. Bu arada harika bir filmdi. Moulin Rouge, blogda daha önce bahsettiğim Burlesque kültürünün o dönemler ev sahipliğini yapan müthiş bir yerdi. Moulin Rouge'u popüler yapan, sahnesinde egzotik hanımefendilerin mizahsal ve biraz da erotik dans şovlarıydı.

Bugün sanırım tüm görsellere bakma hız süremiz belki de milisaniye. Sanırsın Lunaparkta hız treninin ortasında çay servisi yapılması. Ancak 1930-40'lı tarihlerde öyle değildi, ki bu retro dergi kapaklarının farklı bir havası var. O tarihlerde bu görsellerde bir gölge yapmanın bile ne kadar sürdüğünü düşünüyorum. Gerçekten büyük bir uğraş.

Görseller eski tarihlere ait vintage tarzındaki görselleri sunan madmenart.com sitesinden.

Johnny ne olacak?
Chuck Berry - Johnny Be Goode

Isı kontrolündeyim, sıcaklığını ver gitsin.

Etraf fazlaca ısınmaya başladı. Geceleri serinledikçe daha çok ısınacağa benziyor. Kapitalizm her halükarda ısındırıyor etrafı yani. Dış dünya tarafında şimdilik bir problem yok, yok da kendi ısımızı da dengeli şekilde tutmak ve günlük akışın o liminal baskılayıcı etkisini kırmak için size bir takım armonik besleyiciler öneriyorum müsaadenizle.

İşe başlamadan önce, Midgard'ın gün doğumuna ulaştığınızda tok karnınıza şunları alabilirsiniz, afiyet olsun.

The Offspring - Gone Away	The Distillers - The Hunger
Santiano - Doggerland	Stone Sour - Through Glass

Çizgilerden perdeliğe 'Sex in the comics' vardı bir ara.

50-60'lı seneleri okuyarak duyarak öğrendik. Zaman tüneli açılmış gibi anların olduğu, çeşit çeşit akımların başladığı kimi zaman hoş, kimi zaman saçmalık denilecek türden akımlar. Bugün geriye dönüp bakınca, 1972 senesinde neredeyse tuhaf bir kültürel dipnot gibi duran bir yapım ortaya çıkmıştı. Sex in the Comics! Ondan önce, sinema tarihçilerine göre Bat-Pussy adlı oldukça amatör bir porno parodi bulunuyordu. 1960'ların Batman dizisine sözde tiye alma olarak çekilen bu yapım, çoğu kaynakta izlenmesi zor kategorisine konuldu, haklı olarak.

Düşük bütçeli, anonim oyuncularla ve büyük ihtimalle Texas civarında çekilmiş bu iş, çok ilginçtir ki bir tür erken dönem süper kahraman erotik parodi furyasının da başlangıç noktalarından biri olarak görülüyor.

Sex in the Comics, bu çizimlerin bir kısmını doğrudan sahneye taşıyor. Bölümler, orijinal kapak çizimlerini taklit eden başlık kartlarıyla açılıyor ve hikayeler neredeyse birebir içeriğe sadık kalacak şekilde oynanıyor. Ortaya çıkan şeyi, sadece bir erotik film olarak görmek yersiz. Çünkü istemeden de olsa çizgi roman tarihine dair tuhaf bir arşiv gibi duruyor. Düşük sanat ve kültürel bir yansıma.

Popüler kültür ne zaman çizgiden çıkar ve kendi karanlık parodisini üretmeye başlar? Bilinmez. Dürüst olmak gerekirse bilinmesini çok isterim. Ve tabii ki bir şeyi tiye almayı bu kadar berbat şekilde bize gösteren senaristlerle yüz yüze konuşmak isterdim.

Bitene kadar ıslık öttürene soğuk soğuk bira ısmrlayacağım.

Bella Ciao - Whistle version

İskandinav mitolojisi - Jötunheim: Devlerin Diyarı. #5

Thor, Jötunheim sınırları içerisinde Thrym ile.

Sıcakların daha da yaygınlaştığı şu günlerde Asgard'dan sonra Jötunheim diyarına gitmeye ne dersiniz? Şu konuda anlaşalım, İskandinav mitolojisinde iki çeşit diyar var. Bunlardan biri haritalarda yer kaplıyor, diğeri insanların korkularında. Jötunheim ikinci türden bir yer. Dağları bulutlardan daha yaşlı dersem abartmam, eh nehirleri de tanrıların hatırlamak istemediği kadar soğuk. Asgard'ın altın salonlarından bakıldığında bir devler ülkesi gibi görünüyor belki fakat Kuzey rüzgarları başka şeyler fısıldıyor insanın kulağına. Burası kaderin en tehlikeli tohumların filizlendiği kadim bir topraktır arkadaşlar, saygılı olalım.

Bu olağanüstü fantasik yerde, Jötnarlar (devler), Troll benzeri yaratıklar, dev kurtlar ve canavarlar, dev kartallar, yılanlarda yaşıyor. Tanrı ve tanrıçalar bile bu topraklara adım attıklarında kılıçlarından önce dikkatlerini kuşanmak zorunda kalırlardı. Dikkatleri kuşanmak! Bu diyarın toprağı bile kendi başına ürpertici görünüme sahiptir. Taşları konuşur, her dağın gölgesinde bir tehdit saklanır. Çünkü Jötunheim ve Asgard arasındaki sınır yalnızca iki diyarın sınırı olmadı, tanrılar ile devler arasındaki kadim mücadelenin de çizgisiydi. Ayrıca bu diyarın rüzgarları sadece kar ve sis taşımadı. Ymir'in kanlı felaketinden kurtulan ve dev soyunun devamını sağlayan Bergelmir, Fenrir, Jörmungandr ile Hel'in annesi olarak anılacak Angrboda, Thor'un çekicini çalacak kadar cesaretli olan Thrym, tanrıları bile yanıltabilen Utgard-Loki (bildiğiniz Loki değil), üzerinde dağların soğuk yalnızlığını üzerinde taşıyan dev kraliçe Skadi'nin ayak izleri ve diğer nice devlerin hikayesi Jötunheim'ın taşlarına çoktan kazınmıştır.

Jötunheim'da bizi radarına alan baba-oğul.

Tüm bunların öncesinde Jötunheim'in hikayesi ilk dev olan Ymir ile başladı. Evren henüz şekillenmeden önce buz ve ateşin arasında doğan kahramanımız Ymir, dev soyunun atası olmuştu. Onun ardından gelen nesiller ise zamanla bu vahşi diyarın dağlarına, vadilerine ve sisli ufuklarına yayıldı. Böylece Jötunheim, devlerin yaşadığı bir yerden çok ilk varlıkların mirasını taşıyan kadim bir yuva haline geldi. Gastropnir'in sessiz duvarları, Thrymheim'in soğuk zirveleri, Utgard'ın görkemli kaleleri ve Demir Orman'ın karanlık ağaçları yüzyıllar boyunca sayısız efsaneye tanıklık etti. Yggdrasil'in devasa dallarında Jötunheim, kaosun ve vahşi doğanın nefes aldığı kadim duraklardan bir yer haline geldi. Asgard'ın düzenine karşı duran bu diyar, evrenin dengesinde tam olarak karanlık bir gölgeden ziyade aksine düzenin karşısındaki diğer yüzdür esasında. Çünkü İskandinavlar için evren devlerin fısıltılarından da oluşuyordu. Ayrıca bu diyarda mitolojideki en büyük ve en çılgın Vimur Nehri'de bulunmakta, bir o kadar da tehlikelidir.

Thor, Nesir edda'da Vimur nehri için şunu zerk eder;

''Daha fazla akma Vimur, çünkü seni geçmek zorundayım. Sen büyüdükçe benim içimdeki tanrısal güç de göklere kadar büyüyecek, daha fazla aktığında beni yeneceğini düşünme.''

______________________

Loki'yi Loki yapan maceralarda aslında bu toprakların gölgesinden çıkıyor. Kendisi tanrıların arasında yaşasa da dev soyundan gelen bir varlıktır ve içinde hem Asgard'ın zekasını hem Jötunheim'ın kaosunu taşıyor. (Loki amca harika bir post konusudur haliyle.) Bu yüzden Loki hiçbir zaman tamamen bir tarafa ait olmadı, ki iki diyarın arasında yürüyen en tehlikeli yolcu oydu.

Ve geldik o gizemli anlara. Sanıyorum ki, Jötunheim Ragnarök için oluşturuldu. Konuya hakimseniz eğer malumunuz Ragnarök geldiğinde Jötunheim'ın sessiz dağları yeniden yankılanacak. Devler, tanrılara karşı son yürüyüşe hazırlanırken Loki de bu büyük çatışmanın merkezinde yer alacak. Asgard'ın altın salonları ile Jötunheim'ın soğuk vadileri arasındaki hesaplaşma, evrenin son perdesinde kapanacak. İzleyeceğiz.

Tüm bu düşünce sekanslarıma istinaden aslında Jötunheim'a sadece korkunun diyarı olarak bakmak büyük bir haksızlık olur, zira devler her zaman yıkım tarafında bulunmadılar. Onlar doğanın vahşi gücünü ve evrenin eski hafızasını bolca miktar temsil etti. Düzenin devam edebilmesi için karşısında duran kaosun da nefes alması gerekir.

Gylfaginning'in 31-40 anlatılarından;
Jötunheim'ın karanlık topraklarında,
Angrboda'nın yanında doğdu üç kader çocuğu.
Fenrir kurt, Jörmungandr yılan,
Hel ise ölülerin sessiz kraliçesi oldu.

Tanrılar duyunca bu kehaneti,
Üç çocuğun getireceği felaketi gördüler.
Odin gönderdi elçilerini,
Jötunheim'ın derinliklerinden onları almaları için.

______________________

Sözlük:

Angrboda: Jötunheimlı dev bir cadı, Loki'nin eşi.

Loki: Angrboda'nın eşi, malumunuz entrika üstadı.

Fenrir: Angrboda ve Loki'nin erkek çocuğu.

Jörmungandr: Midgard'ın denizlerinde yaşayan dev bir yılan. Angrboda ve Loki'nin erkek çocuğu.

Hel: Angrboda ve Loki'nin kız çocuğu. Helheim'da yaşıyor.

Bergelmir: Ymir'in soyundan gelen ve eşi ile kurtulan dev.

Skadi: Avcılık, kayak ve dağlarla ilişkilendirilen dev tanrıça.

Thrym: Mjöllnir'i çalan ve Freyja ile evlenmek isteyen buz devi

Utgard-Loki: Thor'u ve arkadaşlarını yanılsamalarla sınayan dev.

Ragnarök: Kıyamet.

Jötunheim'a yapılan haksızlıklara ve yaptığı haksızlıklara biraz bağıralım.

Moonsorrow - Jötunheim

Batwoman 2026 #1

Çizgi roman raflarından kaybolmayan Batwoman Kate Kane ablamızın kuşağında yüzdükten sonra Batwoman 2026 #1 üzerine seriye başlamak istedim. Greg Rucka'nın modern Batwoman yorumunu merak ediyordum ki bu solo başlangıç olarak tam ideal. Batwoman DC Comics evreninin en popülerlerinden biri ve çoğu insan tarafından bekleniyordu, ancak beklentiyi karşıladı mı, ilk sayı olarak asla.

Giriş olarak klasik bir Batwoman macerasından biraz farklı yerde durmuş. Gotham'ın çatılarından önce Yunanistan'daki soğuk koridorlar refere alınmış. Aslında bu tercih güzel bir hava katmış çünkü Kate Kane'i yeniden geride kalmışlıklarının içinde dolaştığını bolca görüyoruz ki güzel bir tatta nostalji gibi. Beth bölümünün dışında Sidaris'le olan sahneleri bence sayının en güçlü tarafı. 'Acı bitmez Sidaris, acı bitmez'

Beth'in dahil olmasıyla hikaye aniden başka bir yöne kırılmış, açıkcası burada en bilindik beni benden alan temaya giriyoruz, aile travması! Beth Kane'in alter egosu Alice her zaman ki gibi kaosun içinde, ancak ablamız o çok sevdiği jartiyerini giymeyi unutmamış. Dünyanın sonunu getirmek isteyen kötü insan sayısı fazlaca, fakat bir kahramanın kendi ailesinden birini kurtaramaması fikri her daim rahatsız edici, üstelik sen bir Batwoman isen. Anti-Life bölümünde bolca göndermeler kurgulanmış, ancak bazı bölümlerde tehdit hissi biraz daha güçlü kurgulanabilirdi. Çünkü Kate ve Beth arasındaki kişisel çatışma çok kuvvetli. Yine de Anti-Life fikrinin bu sayıda yer alması ilginç bir tercih olmuş.

Batwoman 2026 #1 kusursuz bir başlangıç mı? Bence değil. Bazı noktaları biraz daha derinleşebilirdi. Açıkcası şunu da hesaba katmakta fayda var, çıkan her ilk sayı aslında neyin nasıl başladığını gösterdiği için ilk sayılarda bir şey beklememek en doğrusu. 2015'de ki Batwoman'ın ilk sayısını hatırlıyorum da sonraki sayılarda Greg amca ara ara müphem davranışlarda bulunsa da kurgu konusunda seviye atlamıştı. Şimdilik Kate ablamızın eski yaralarının halen daha kanadığını görmek şeklinde ilerliyor. İkinci sayısını indirdim, bir kaç güne onu da bitiririm sanırım.

Stevens amca sizi dansa davet ediyor.

Shakin' Stevens - This Ole House

A Knight of the Seven Kingdoms 1. sezon incelemesi: Westeros’un en sıcak hikayesi

A Knight of the Seven Kingdoms

A Knight of the Seven Kingdoms'ı bildiniz mi? Westeros evreninden iki sene ayrı kaldıktan sonra, bu kez A Knight of the Seven Kingdoms ile tekrar bize merhaba diyen ve Westeros'u yaratan George R. R. Martin'e saygılarımı bırakıyorum.

Game of Thrones'un 90 küsur sene öncesinde olan bu dizi eğlenceli ve kaçınılmaz aksiyonlar, bazen aşırıya kaçarak karakter şakalaşmaları ve müstehcen bir komediyi barındırıyor içinde. Herşeyden önemlisi kralların ve prenslerin hayatlarından daha gerçekci ve iki sevimli karakter tarafından yönetiliyor. Diziye başlamadan önce bolca ejderha göreceğimi sanmıştım, ancak böyle bir şey olmadı.

Farklı kıtalarda bolca miktar karakterlerle bizi eğlendirmek yerine dizi iki kişiye ve onların temas kurduğu kişilere odaklanıyor. George RR Martin amca ortaçağ kültürüne borcunu her zamankinden daha fazla vurgulamış gibi görünüyor ki bir ejderhadan ve bazı terminolojiden bahsedilmesi dışında. Wreck dizisinden tanıdığım Claffey, bir şövalye ama üzgün dev olan Sör Duncan'ı canlandıryor. İsmini hak ediyor çünkü herkesten daha uzun boylu. Ancak en sevdiğim özelliği ise dürüst, nazik ve cana yakın tavrı.

Dunk, senelerce Pennytree'li ve sürekli sarhoş olan Sör Arlan'ın yaveri olarak başladığı bu yolculukta, Arlan'ın ölümü sonrası tam teşekküllü bir şövalye olmak için uğraşıyor. Yolculuk sırasında Egg adında bir çocukla tanışıyor ve bu çocuk hizmetkar olmak için fazlaca eğitimli olmasına rağmen kısa sürede anlaşılıyor ki soylu bir aileden geliyor. Ancak Egg, Dunk'ı sevmişe benziyor ki onun yaveri olmak istiyor. Tales of Dunk and Egg kitabında Egg'in sonunda kral olacağı ilan edilmişken, bu kehaneti dizide duyuyoruz. Egg gerçekten çok iyi oynuyor. Kesin ve net şekilde bir üslubu var ve Dunk'a bazı kısımlarda resmen akıl veriyor. Bu gibi dialoglarda da diziye canlı zemin oluşturuyor.

Ve tabii ki bir gün Storm's End lordu olacak olan Sör Lyonel Baratheon'da var. Turnuva öncesi kafasına dev boynuzlar takan Lyonel, fazlaca içiyor ancak kendini kaybetmiyor ve güzel şekilde dans ediyor. Ayrıca Dunk’a da ilgi duyuyor. Dunk'ın açık sözlülüğüne, dürüstlüğüne ve yemek sevgisi karşısında büyüleniyor ki Game of Thrones'da ki Robert Baratheon içkiyi, dansı ve kadınlara düşkündü. Lyonel'de öyle, ancak aralarındaki fark Lyonel'in marjinal bir tipleme olması. Zaten kafasına o dev boynuzları taktığı vakit bitmiştir benim için konu. Ve bu arada Lyonel'in Dunk'a olan ilgisine şaşırmamak gerekir, çünkü Dunk daha önce Westeros evreninde gördüğümüz figürlere benzemiyor. Dunk bir entrikacı değil, oldukça nazik ve kibar bir tipleme. Westeros dünyası ahlaki açıdan gri karakterleri ve usta manipülatörleriyle tanınır, Lyonel'de bu farkı görmüş. Ayrıca Bu dizi, üç dakika içinde Baelor'un neden harika bir kral olacağını, HotD'nin iki sezonunda Rhaenyra'nın iyi bir kraliçe olacağını söylemesinden daha iyi gösterdi.

A Knight of the Seven Kingdoms

Dizi kesinlikle yoksulları, dezavantajlıları konu alıyor. Onların çamurlu ve rahatsız edici hayatlarından kesitler sunuyor. Argo kelimeler diziye ekstra canlılık katıyor. Demir Taht etrafındaki güç mücadelesinden ziyade sıradan hayatlarla ilgili. Bence dizinin asıl başarısı son derece gerçekci görünen bir mekan yaratılmasında yatıyor ve bu mekanda yalnızca bazılarının güvenilir olduğu diğer karakterlerin ise kurnaz oldukları bolca vurgulanılıyor. Dizinin içindeki tüm savaşcıl mücadeleler tek bir mekan olan mızrak dövüşü turnuvası etrafında dönüyor. Sanırım sezonlar sonrası savaşlarda başlayacaktır. 5. bölümde o mızrak dövüşü bazılarınızın kaldıramayacağı bir mücadeleye ev sahipliği yapıyor. Bu ünlü 5. bölümde Dunk'ın masum bir kızı korumak için Aerion Targaryen'e saldırması sonrası Yedi kişilik bir duruşma yaşanıyor. Game of Thrones'un ünlü dövüş sahneleri kadar yoğun.

Dizinin ikinci sezonunun çekimleri Kuzey İrlanda'da başlamış. Aslında bu durum HBO'nun Westeros'u yalnızca dijital ortamlara değil, gerçek manzaralara dayandırma geleneğini sürdürüyor. Burada HBO'a bir parentez açmak gerekir, kurgu konularında gerçekten son zamanlarda harika işler yapıyorlar. Önceki hafta V for Vendetta'nın dizi uyarlamasının da geleceği haberlerini almıştık ve onlar için kayda değer şekilde saygı bırakıyorum.

Görsel kaynakları: IMDb

Beğendiğim soundtrackler;