1985'lerde Amerika'da süper kahramanların toplum içinde yerleri fazlaca sorgulanmıştı. Maskeli kahramanların kendi yüzleri ile yüzleşmek zorunda kalma durumları bla bla. Bundan uzunca seneler önce, henüz öğrencilik dönemlerimdeyken süper kahramanların genellikle dünyayı kurtaran, adaleti sağlayan ve her daim olumlu taraflarda duran figürler olarak görürdüm. Dürüst olmak gerekirse bu işlerin bu kadar basit olmadığını görmek uzun sürmedi. Alan Moore ve Dave Gibbons imzalı Watchmen, kahramanlık fikrine çok daha farklı yönden bakmıştı. Kahramanlarımız fevkalade şekilde yorgun, kırgın, hatta bazen korkutucu. Mesela, Rorschach, Dr. Manhattan ve Ozymandias gibi tiplemeler kötülük, güç ve adalet kavramlarını çok sorgulatıyor. Böyle bir güce sahip olsaydık dünyayı gerçekten kurtarabilir miydik? Muhtemel bir şey de bize ne bu tiplemelerin çekişmelerinden?
Dr. Manhattan'ın insanlığa kayıtsızlığı beni alıp götürürdü, Rorschach'ın katı adaletine girmek bile istemiyorum. Ozymandias'ın kötülük kurguları hepsi kostümün bir parçasıydı fakat maskenin de dışına çıkan bir çok olgusu vardı. Aslında, V for Vendetta ve Knight Returns gibi çizgilerde de kahramanların çelişkili kusurları bolca miktar mevcuttu. VfV demişken tekrar okuma isteği geldi. Güç kimdeyse o güçlüydü. Ve her defasında Watchmen'im kesinlikle bu çizgi evreninde bu döngülerin neden bu kadar kolay anlatılmaması gerektiğini bana sorgulattı. Dur bir dk, uyarıldım!? Watchmen tarafından uyarılmakta tam olarak Alan Moore'un balon şişirip bilinçli şekilde patlatmasına benzetilir ya neyse. Bunu tartışmaya açık bir mesele olarak görüyorum ancak yine de benim okuma serüvenimde fazlaca yardımcı olmuştu.
Her halükarda Watchmen rafımda en çok yıpranmış ancak en çok da kıymet verdiğim çizgilerden biri olarak duruyor yerli yerinde.
Geliniz, dalgaların üzerinde şarkı dinleyelim.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder