 |
| Hieronymus Bosch - Dünyevi Zevkler Bahçesi |
Dünya'nın kocaman bir akıl hastanesinin andırdığını düşünün. Ya da insanın kendi yarattığı şahsına münhasır canavarın karşısında çaresiz kaldığını. Ve şimdi bir de ressam düşünün ki beş yüz sene küsur önce çizdiği yaratıklar, bugünün insanına tanıdık gelebilen türden olsun. Orta çağ tuhaflıklarıyla dolu bir tablo ile merhabalaşmak? Bosch'un yaratıkları müzelerde kaldı ancak onların temsil ettiği insanlık halen daha aramızda dolaşıyor. Dikkat canavar çıkabilir zımbırtısı!
Şimdi tüm bunları bir de resim halinde düşünün. Ağaçların içinden yaratıklar çıkıyor falan, insanlar ne yaptığını bilmeden tuhaf işlere bulaşıyor, kuş kılıklı varlıklar da nereden çıktı yahu? derken insancıkları mideye bir güzel indiriyor. İşin güzel tarafı tüm bu curcunaları yaşamak için başka bir gezegene gitmemize de gerek yok. İnsanlığın bütün tuhaflıklarını tek bir yerde toplayacağımız fevkalade bir manzara değil mi?
Hieronymus Bosch'un Dünyevi Zevkler Bahçesi böyle bir manzara ikram ediyor bizlere. Rengarenk curcunaların göründüğü, biraz daha oyalanınca işin renginin değiştiğini, bir köşede dünyadan habersiz eğlenen insanların ve diğer kısımda aklın sınırlarını zorlayan yaratıkların, biraz ileride de kendi arzularıyla başını belaya sokan insancıkların olduğu kocaman bir gerçeklik. Simülasyon da diyebiliriz aslında ehe. Günümüz standartına çok yakın olan bu manzara insanlığın aslında nefes aldığı ancak yaşamadığını tek bir çizimle kafamıza kaka kaka gösteriyor.
Kolay değil, o dönemlerde fırçasını eline alıp insanlığın karanlığına koca bir geçit açmış Hieronymus. Ortaya şahane bir bahçe çıkarmış ki aradan seneler, asırlar geçmesine rağmen bizim bahçe sakinleri halen daha aynı. Yalnız haklarını vermek lazım, canavarlar takım elbise giymeyi öğrenmişler. Bahçeye dalın dalmasına da meyveleri ellemeyiniz.
Cultus Ferox'un dediklerine kulak verelim.
''Cehennemin tohumunu eken sefilce gömülür. Yoksul insanların haklı öfkesi onlara hayır getirmez''
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder